Ιάμβλιχου, περί των αιγυπτίων μυστηρίων ή περί ειδωλολατρίας: Πώς γίνεται ο άνθρωπος να ιεροποιεί ένα κατασκεύασμά του, πόσο μάλλον να το θεοποιεί; Και αντιπαραβάλλω: Πώς γίνεται ανθρώπινα δημιουργήματα (του λόγου φερ` ειπείν αλλά όχι μόνο) να εξυμνούν συναισθήματα και ανθρώπινες σχέσεις και ευαισθησίες που καταβαραρθρώνονται στην καθημερινότητα, και η λογοτεχνία να μας παρέχει αφενός τα πρότυπα για μια ανώτερη ηθικά ζωή καθώς και τις ιδέες που γίνονται αργότερα αφετηρία για πολιτικούς αγώνες και επιστημονική πρόοδο; Μήπως δηλαδή, για να συντομεύω, αυτό που λάτρεψε ο αιγυπτιακός λαός ήταν η αιτία που κατασκεύασε το ανθρώπινο δημιούργημα, η ανθρώπινη δύναμη και αξία – κάτι που παραπέμπει σε μια καθαρά ανθρωπιστική δηλαδή κοσμοθεωρία, θα συμπλήρωνα εκ των υστέρων – ή η ενέργεια του θεού στον άνθρωπο, η ιδιότητα του σύμπαντος να μεταλλάσεται, η ομορφιά και η αξία η αισθητική, τεχνική, κατασκευαστική που εντυπώνεται στο είδωλο; Πώς όμως ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί το λόγο και συντάσσει ένα ύψιστο δημιούργημα, όπως αυτό το λογοτεχνικό έργο που εξιστορεί, αναρωτιέται και φιλοσοφεί, δικαίως αντιπαρατάσσεται σ` αυτή την παλαιά νοοτροπία; Τι ακριβώς είναι αυτό που βρίσκει να της προσάψει;
Η αδυναμία της εικόνας έναντι του λόγου; Αυτά που τόσο συμφιλιωμένα σήμερα κατατείνουν στον ίδιο στόχο: τον εξανδραποδισμό του ανθρώπου...