Οι ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες, η νομική, η παιδαγωγική, δεν μπορούν να υποστηρίξουν την συνέπεια των κανόνων τους σε μία τυπική λογική σχέση αιτίου αποτελέσματος, επειδή υπάρχουν τόσοι πολλοί παράγοντες που παρεμβαίνουν σε μία διαδικασία παραγωγής ενός (επιθυμητού) αποτελέσματος. Όμως συνεχίζουν να αναλύουν, κατευθύνοντας λ.χ. τον δικαστή και το δάσκαλο σε υπεύθυνες στάσεις, τις επιδιώξεις των οποίων όλοι οι υπόλοιποι μπορούν να αναιρέσουν με τη συμπεριφορά τους. Η αυτοθυσία ιδίως στην εποχή της τεχνολογικής εξέλιξης παύει να θαυμάζεται και να συμπαρασύρει τους θαυμαστές της. Ο άνθρωπος ζηλεύει το ρομπότ και περιορίζεται στη μορφή του, ακολουθώντας νόρμες συμπεριφοράς και προσαρμόζεται τέλεια στις αλλαγές της εξέλιξης που επιφέρουν οι θετικές γνώσεις για τη φύση, σαν να είχε ανάγκη την εξήγησή της για να λειτουργήσει ως μέρος της φύσης. Δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει τη φύση δρώντας συνειδητά μέσα σε αυτή. Πολύ περισσότερο δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει τον ίδιο του τον εαυτό. Και στο βάθος δεν πιστεύει καν τους κανόνες των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών, γιατί με την υπερανάλυση των δεδομένων αμφισβητούν οι ίδιες τον εαυτό τους και την πίστη τους στην ανθρώπινη συνείδηση. Η βιογραφία ανθρώπων που άλλαξαν τον κόσμο δεν μπορεί να σταθεί ως επιστήμη;