ένα σημείωμα μεταξύ αεί παίδων

Υπάρχουν κάποια βιώματα τα οποία καθένας, που έχει την τύχη να τα ζήσει, τα φυλάει στη μνήμη του σαν ανεκτίμητους θησαυρούς που μόνο σε ανέλπιστη συγκυρία μπορούν να αποδοθούν. Εμείς τι παραπάνω αξίζαμε από κάθε άλλο άνθρωπο που συναντούμε καθημερινά και έχει απλά την προθυμία να δοκιμάσει τον εαυτό του σε κάποια ασυνήθιστη ίσως, απλή ωστόσο κι ευχάριστη δραστηριότητα, που δεν είναι άλλη από αυτό που ονομάζουμε συνήθως μουσικοκινητική παιδαγωγική μέθοδο και που οι "ειδικοί" δεν έχουν πάψει να ανακαλύπτουν στο όνομα πρωτεργατών όπως ο Carl Orff και ο Emil Dalcroze. Πώς γίνεται όμως εμείς από αυτή τη δραστηριότητα να ξεκλειδώνουμε αμπαρωμένες πόρτες της ψυχής μας, όπως η ανεπιτήδευτη ομορφιά, η πηγαία χαρά, η εκδήλωση των συναισθημάτων και η "θρεπτική" δημιουργία; Θεωρίες, δυστυχώς, για πολλούς και πιθανότατα για καθένα που διαβάζει αυτές τις γραμμές, βιώματα ωστόσο κρίνουμε απαραίτητα για τον καθένα, αν θέλουμε να ελπίζουμε στα νειάτα του πολιτισμού, στην ανανέωση των θεμελίων του που στηρίζονται στον άνθρωπο-δημιουργό, στον άνθρωπο-μουσικό, στον άνθρωπο που χορεύει, τραγουδά, διηγείται, φαντάζεται, παίζει και με όλα αυτά επικοινωνεί με τους συνανθρώπους του. Εμείς κολυμπήσαμε σε μια δεξαμενή χαράς με αγωγό το Βασίλη Αναγνώστου, τα "ταλέντα" του οποίου δύσκολα περιγράφονται και περιορίζονται από τα παραπάνω φραστικά "κουτιά"... Ευχόμαστε Βασίλη ολόψυχα να διατηρείς άσβεστο το πάθος και το πνεύμα σου, χωρίς να υπολείπεσαι στις υλικές και σωματικές δυνάμεις που απαιτεί η συνέχιση του έργου σου και η υλοποίηση κάθε έμπνευσής σου...