Στον κατάλογο σκέψεων που ακολουθεί εφαρμόστηκε ως οδηγός περιεχομένου ένας κατάλογος από τα παρακάτω α) έως στ) θέματα:
α) Περιγραφή κάθε κατηγορίας αξιών και στόχων προς επιδίωξη.
β) Συνεργασία με άλλους φορείς στην επιδίωξη των στόχων.
γ) Προτεραιότητα αξιοποίησης του εκπαιδευτικού συστήματος για την επίτευξή τους στην παιδική ηλικία.
δ) Εκκαθάριση φαινομενικών αδυναμιών του συστήματος και υπερβάσεων ιεραρχίας.
ε) Προσωρινή αδυναμία επίτευξης των αναγκών.
στ) Περαιτέρω στόχοι.
Το πρωταρχικό σύστημα αξιών βάσει του οποίου τίθενται στόχοι προς ικανοποίηση από την εκπαίδευση είναι ταυτόσημο με το σύστημα αξιών του συστήματος υγείας.
α) Προτεραιότητα έχει δηλαδή και στο εκπαιδευτικό σύστημα η υγεία, η υγιεινή, η φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών.
β) Η συμπερίληψη των περιπτώσεων παιδιών που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας στο εκπαιδευτικό σύστημα επιβεβαιώνει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα ιεραρχικά προηγείται να προσφέρει γνώσεις απαραίτητες για την επιβίωση και την αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας γενικότερα.
γ) Η ύπαρξη εκπαιδευτικών προγραμμάτων που προέρχονται από το σύστημα υγείας άλλωστε δημιουργεί και εντείνει την ανάγκη της παιδαγωγικής αξιολόγησης και ένταξής τους ειδικότερα ώστε να λειτουργήσουν προληπτικά.
δ) Σε περιπτώσεις ελάσσονος διατάραξης της υγείας πρέπει να παρέχεται δυνατότητα παρουσίας και συμμετοχής στο εκπαιδευτικό περιβάλλον.
ε) Η αδυναμία ωστόσο επίτευξης μιας σταθερής κατάστασης υγείας σε συνθήκες τυπικού περιβάλλοντος εκπαίδευσης, εφόσον απειλεί την επιβίωση και την ομοιόσταση, μπορεί να δικαιολογήσει προσωρινά τη στέρηση του παιδιού από την εκπαιδευτική διαδικασία.
στ) Το εκπαιδευτικό σύστημα δίνει εντέλει τη δυνατότητα στους μαθητές να θέσουν στόχους βελτίωσης τόσο της προσωπικής τους υγείας και ανάπτυξης όσο και κατάρτισης σε σχετικούς τομείς γνώσης με σκοπό την επαγγελματική τους εξέλιξη.
Είναι σημαντικό να εξασφαλίζεται από το σύστημα εκπαίδευσης η κανονικότητα και ασφάλεια που παρέχεται από ένα διαχρονικό σύστημα αξιών, κανόνων που σέβονται όλοι οι συμμετέχοντες και γνώσεων με πρωταρχική βάση τη γνώση του περιβάλλοντος χώρου εργασίας και των ατόμων με τα οποία θα συνεργαστούμε. Η παροχή ίσων ευκαιριών σε όλους τους μαθητές και η αντιμετώπισή τους σε πνεύμα δικαιοσύνης και σεβασμού αποτελεί προϋπόθεση για την εγκαθίδρυση συναισθήματος ασφάλειας.
α) Η διαχρονικότητα και η γενικότητα των κανόνων καθιστά σοβαρή πρόκληση την επακριβή διατύπωσή τους με τρόπο που σε περίπτωση αμφιβολίας η ερμηνεία κλίνει υπέρ της ρύθμισης και του περιορισμού της συμπεριφοράς όλων, έτσι ώστε να διαταράσσει λιγότερο την ομοιόσταση των συμμετεχόντων.
β) Η υπερβολική ρύθμιση ωστόσο μπορεί να εμποδίσει την επιδίωξη περαιτέρω στόχων, οπότε η ερμηνεία και εφαρμογή των κανόνων κρίνεται με βάση την επίτευξη στο αναγκαίο μέτρο του συναισθήματος ασφάλειας των συμμετεχόντων και η συνεργασία με τα όργανα της Δημόσιας Τάξης για την επίτευξή τους περιορίζεται στις σοβαρές περιπτώσεις παραβιάσεων.
γ) Σταδιακά και συν τω χρόνω, επίσης, είναι αναγκαίο να αναπροσαρμόζεται, μέσα από τη συμβολή των συμμετεχόντων στο εκπαιδευτικό σύστημα (κυρίως, και μόνο επικουρικά από εξωτερικούς παράγοντες όπως η διοίκηση), το πλαίσιο των αξιών και κανόνων και να αναδιαμορφώνεται κατάλληλα ο περιβάλλων χώρος, έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στη φθορά από εξωτερικούς παράγοντες.
δ) Η αλληλοβοήθεια στην αποτροπή κινδύνων και η τήρηση των κανόνων είναι υπόθεση και ευθύνη όλων των παραγόντων του εκπαιδευτικού συστήματος.
ε) Η συμμετοχή στο εκπαιδευτικό σύστημα συν τω χρόνω - και σπάνια εξαρχής - συμβάλλει στην διαμόρφωση του συναισθήματος ασφάλειας και κανονικότητας.
στ) Το εκπαιδευτικό σύστημα ανταποκρίνεται στη βασική ανάγκη ασφάλειας μέσα σε πνεύμα ομόνοιας όπου καθένας καλείται να αναλογιστεί τον κοινωνικό ρόλο που διαδραματίζει σε σχέση με την τήρηση των κανόνων, την προσαρμοστικότητά του σε διαφορετικές καταστάσεις, την αλληλεγγύη, την ενσυναίσθηση και το σεβασμό προς το φυσικό, το ανθρωπογενές και το κοινωνικό περιβάλλον.
Η κοινωνική συνύπαρξη στο χώρο της εκπαίδευσης καλύπτει την ανάγκη των παιδιών να ανήκουν και να συνδεθούν με άλλους, να ενταχθούν σε μια ομάδα μέσα στην οποία θα νιώσουν αποδεκτοί, θα διαμορφώσουν φιλικές σχέσεις και θα προσφέρουν αγάπη.
α) Προτεραιότητα σε κάθε δραστηριότητα έχει το “μαζί”.
β) Η συνεργασία με την οικογένεια είναι απαραίτητη, η ένταξη σε διαφορετικές ομάδες δεν αγνοείται αλλά και δεν προβάλλεται εις βάρος της εκπαιδευτικής ομάδας.
γ) Το χτίσιμο μιας σχέσης εμπιστοσύνης διευκολύνει την διάγνωση προβλημάτων που διαταράσσουν την ομαλή κοινωνική ένταξη του παιδιού.
δ) Η πολυχρωμία και πολυρρυθμία με την οποία εκδηλώνονται τα συναισθήματα των συμμετεχόντων στην ομάδα απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες διαχείρισης και μπορεί να κουράσει τον εκπαιδευτικό, εάν δεν έχει εξασφαλίσει χώρο και διάθεση να τα αποδεχθεί.
ε) Η απομόνωση ενός παιδιού από τους συνομηλίκους του αποτελεί ένδειξη προβλήματος για όλη την ομάδα και εξετάζουμε πώς θα αποκατασταθεί το αίσθημα ασφάλειας σε όλη την ομάδα, κάτι που απαιτεί τόσο συμμετοχή όλων όσο και χρόνο.
στ) Η ικανοποίηση της ανάγκης για αρμονική συνύπαρξη, αγάπη, φιλία αποτελεί προϋπόθεση για να θεμελιώσει γνήσια τον αυτοσεβασμό και την περαιτέρω ανάγκη για αυτοπροσδιορισμό, ελευθερία, ανεξαρτησία, αναγνώριση, κύρος, επιρροή κ.ά. ανάγκες σχετικές με το “εγώ”.
Απώτερο στόχο του εκπαιδευτικού συστήματος αποτελεί η αναγνώριση της αξίας του ατόμου και διαμόρφωση της προσωπικότητάς του μέσα από την επίτευξη ατομικών στόχων που θέτει και επιδιώκει.
α) Δίνουμε χρόνο και χώρο ενθαρρύνοντας καθένα να εκφραστεί ενώπιον της ομάδας.
β) Προβάλλουμε διάφορες προσωπικότητες που αναδείχθηκαν χάρη σε μια ποικιλία αρετών χωρίς να εκφράζουμε προτιμήσεις.
γ) Συζητούμε τα κριτήρια με τα οποία μας διαφημίζονται πρότυπα από εξωγενείς του εκπαιδευτικού συστήματος παράγοντες.
δ) Συζητούμε περιπτώσεις και τους λόγους για τους οποίους νοσηρές προσωπικότητες κατόρθωσαν να επιβληθούν με καταστρεπτικά για το σύνολο αποτελέσματα.
ε) Είναι καλό να υπάρχει επιλογή για ατομική ή ολιγομελή συνεδρία κατά καιρούς μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία διαφορετικά είναι πολύ δύσκολη η αυθεντική αναγνώριση των προσόντων κάθε ατόμου.
στ) Η αναγνώριση των ιδιαίτερων ικανοτήτων κάθε παιδιού είναι απαραίτητη για την περαιτέρω καλλιέργεια, ολοκλήρωση και θριάμβευσή του.
