Οι ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες, η νομική, η παιδαγωγική, δεν μπορούν να υποστηρίξουν την συνέπεια των κανόνων τους σε μία τυπική λογική σχέση αιτίου αποτελέσματος, επειδή υπάρχουν τόσοι πολλοί παράγοντες που παρεμβαίνουν σε μία διαδικασία παραγωγής ενός (επιθυμητού) αποτελέσματος. Όμως συνεχίζουν να αναλύουν, κατευθύνοντας λ.χ. τον δικαστή και το δάσκαλο σε υπεύθυνες στάσεις, τις επιδιώξεις των οποίων όλοι οι υπόλοιποι μπορούν να αναιρέσουν με τη συμπεριφορά τους. Η αυτοθυσία ιδίως στην εποχή της τεχνολογικής εξέλιξης παύει να θαυμάζεται και να συμπαρασύρει τους θαυμαστές της. Ο άνθρωπος ζηλεύει το ρομπότ και περιορίζεται στη μορφή του, ακολουθώντας νόρμες συμπεριφοράς και προσαρμόζεται τέλεια στις αλλαγές της εξέλιξης που επιφέρουν οι θετικές γνώσεις για τη φύση, σαν να είχε ανάγκη την εξήγησή της για να λειτουργήσει ως μέρος της φύσης. Δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει τη φύση δρώντας συνειδητά μέσα σε αυτή. Πολύ περισσότερο δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει τον ίδιο του τον εαυτό. Και στο βάθος δεν πιστεύει καν τους κανόνες των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών, γιατί με την υπερανάλυση των δεδομένων αμφισβητούν οι ίδιες τον εαυτό τους και την πίστη τους στην ανθρώπινη συνείδηση. Η βιογραφία ανθρώπων που άλλαξαν τον κόσμο δεν μπορεί να σταθεί ως επιστήμη;

Ιεράρχηση αξιών προς προστασία από το κράτος

 Πρωταρχικά το πολιτικό καταστατικό ενός κόμματος μπορεί να διαφοροποιείται αρχικά ως προς την ιεράρχηση των βασικών αγαθών που περιφρουρεί από προσβολές το κράτος, έναντι της αξίας κάποιων επιμέρους αγαθών;

Θεωρώ ότι η ιεράρχηση των βασικών αγαθών πρέπει να διέπεται από μια εμπεριστατωμένη αξιολόγηση της σημασίας των αγαθών για τη διατήρηση της ζωής πρωταρχικά και της αυτοδιάθεσης δευτερευόντως.

1. Καθαρό νερό και αέρας, βιοποικιλότητα, μητρότητα, πίστη στην αξία της ζωής αποτελούν αγαθά που κάθε κράτος χρωστάει να διατηρήσει, να προστατεύσει την αξία τους και να διαθέσει στις επόμενες γενιές καθώς και να συνεργαστεί με άλλα κράτη ώστε να μην τα στερούνται άνθρωποι από οπουδήποτε στον κόσμο.

2. Το κράτος παραλείπει και καταπολεμά την παρεμπόδιση πρόσβασης σε κάθε είδους γνώση που παρέχει δυνατότητα αυτοδιάθεσης στον άνθρωπο εξασφαλίζοντας υποχρεωτικά παροχή αυτής της παιδείας από τη γέννηση κάθε ανθρώπου. Μεριμνά για την ελευθερία της παιδείας και της επιστήμης από προσβολές κρατικών ή ιδιωτικών συμφερόντων.

3. Το κράτος παραλείπει και καταπολεμά α) προσβολές στην ελευθερία της τέχνης και της έκφρασης, πολιτικής, θρησκευτικής, ιδεολογικής και κάθε άλλου είδους ανάγκης επικοινωνίας της σκέψης, θέτοντας όρια και κανόνες αλληλοσεβασμού μεταξύ διαφορετικών στάσεων και αντιλήψεων, καθώς και β) (παράνομες) προσβολές σε (νόμιμη) πνευματική και υλική ιδιοκτησία.

4. Το κράτος μεριμνά για τη διατήρηση αγαθών που ενέχουν ιδιαίτερη αξία για το σύνολο ή ομάδες πολιτών, σε οποιοδήποτε χαρακτηριστικό και αν αποδίδεται η αξία αυτή (οικονομικό, πληροφοριακό, πνευματικό, συναισθηματικό, ιστορικό, πολιτικό κλπ), εξασφαλίζοντας την απόδοση της αξίας αυτής στις επόμενες γενιές. Προσδιορίζει ενίοτε τις περιπτώσεις που επιβάλλει στους πολίτες τη συνδρομή τους για την προστασία των αγαθών αυτών, εφόσον οι τρόποι προστασίας και/ή συνδρομής δεν αποβαίνουν σε βάρος της προστασίας των αγαθών του σημείου 1, και εφόσον δεν τίθεται η συνδρομή τους ως προϋπόθεση για την προστασία των αγαθών των σημείων 2 και 3 (δικαιώματος παιδείας αυτοδιάθεσης, έκφρασης και επικοινωνίας, ιδιοκτησίας).

Εν συνεχεία, μπορεί να διαφοροποιείται ως προς το χαρακτηρισμό μιας ομάδας συμφερόντων ως εθνικού ή κοινού συμφέροντος, αναγκαστικά διακρίνοντας το κοινό ή εθνικό συμφέρον από το άθροισμα ιδιωτικών συμφερόντων του συνόλου των πολιτών ή των κατοίκων ή μέρους αυτών. Το κοινό συμφέρον και το εθνικό συμφέρον χαρακτηρίζονται ως ένα σύνολο συμφερόντων με κάποιες κοινές συνισταμένες ως προς το είδος τους που κρίνονται άξια προστασίας βάσει του σημείου 4.

Θεωρώ ότι αγαθά με ιδιαίτερη αξία, τα οποία ανάγονται στο εθνικό αλλά και στο κοινό συμφέρον να προστατευθούν στην Ελλάδα, είναι: 

• η ελληνική γλώσσα και παιδεία για την μοναδικότητά τους που κυρίως στο πλαίσιο του ελληνικού κράτους μπορούν να περιφρουρηθούν και να ανθίσουν, 

• ο πλούτος βιοποικιλότητας στην ελληνική επικράτεια της χλωρίδας και πανίδας η αξία των οποίων εκτιμάται ότι δεν έχει αποτιμηθεί πλήρως, 

• η πρόσβαση σε μνημεία του παρελθόντος στην ελληνική επικράτεια για την ιστορική - επιστημονική και κάθε άλλη τους αξία, 

• ο ορυκτός και αισθητικός (γεωλογικός, φυσικός, κλιματικός) πλούτος για την (βιώσιμη διαχρονικά) οικονομική και τουριστική τους αξία,

• η εγνωσμένη τεχνογνωσία, η επιστημονική γνώση, οι καλλιτεχνικές δημιουργίες, η μνήμη αγώνων των ιδρυτών και προγόνων για την ελευθερία και την ανεξιθρησκεία, οι αισθητικές, πολιτιστικές και εκπαιδευτικές (εν μέρει και οι ηθικές) αρετές της λαϊκής και της χριστιανορθόδοξης παράδοσης, για την ιστορική και ηθική-παιδευτική τους αξία.

Η προστασία των επιμέρους συμφερόντων δεν μπορεί να συγκρούεται με την προστασία των κοινών και εθνικών συμφερόντων όπως περιγράφονται παραπάνω. Με τη σειρά της η προστασία των εθνικών συμφερόντων πρέπει να είναι εναρμονισμένη με την προστασία της ζωής και της αυτοδιάθεσης των πολιτών. Η προστασία τους αποτελεί ευθύνη του κράτους και δημόσια υπηρεσία, δεν επαφίεται συνεπώς στην καλή θέληση των πολιτών, ούτε στην υπόθεση ότι το κοινό συμφέρον ταυτίζεται με τα επιμέρους συμφέροντα του συνόλου των πολιτών. Διαμέσου των δημόσιων λειτουργών του οφείλει να πράξει ό,τι είναι δυνατό ώστε να διαφυλαχθούν τα προστατευτέα αγαθά.