Τελικά το λειτούργημα του δασκάλου μου φαίνεται ότι ήταν το πιο κατάλληλο ως επιλογή επαγγέλματος που επιφύλαξε η μοίρα για μένα καθώς πάντοτε το θεωρούσα κατάλληλο να ασκείται από τους ανθρώπους που έχουν αποκτήσει κάποιες γνώσεις και ενδιαφέρονται για τον κοινωνικό ρόλο των ίδιων και της γνώσης που κατέχουν.
Αντίθετα προς το επάγγελμα του δικηγόρου, που κατά βάθος μου φαινόταν πάντα αμφίβολο ως προς το ρόλο και την αναγκαιότητά του σε μια υγιή κοινωνία που απαρτίζεται από ανθρώπους ώριμους, που γνωρίζουν τα δικαιώματά τους -θα μπορούσε να εξαιρείται το λειτούργημα όσων υπερασπίζονται τους αδύνατους, ανήλικους κλπ κλπ, αλλά τότε θα έπρεπε να ασκείται υπαλληλικά και όχι εμπορικά. Το επάγγελμα του δικηγόρου ακόμη και όταν ως νομικός προσπάθησα να δικαιολογήσω την ύπαρξή του ως τέτοιου - ελεύθερου επαγγέλματος - σε τελευταία ανάλυση συμπέραινα ότι είναι αποκύημα της παραοικονομίας, του παρακράτους, παρα-..., θα έλεγα ότι είναι στις πιο νόμιμες εκφάνσεις του αποτέλεσμα της κατάχρησης των νόμων.

ρόλος του εκπαιδευτικού και γνωσιολογία

Ανάγκη να υπάρχει συνείδηση στον εκπαιδευτικό της σχετικότητας της γνώσης που παρέχει και της ευθύνης του ως ανθρώπου, πολίτη, μέλους της κοινωνίας για τον κόσμο στον οποίο αποπειράται να εντάξει τους μαθητές. Να αποδέχεται ως υγιή και οφειλόμενη απάντηση στις ελλιπείς προσωπικές του προσπάθειες την απροθυμία και αντίδραση των μαθητών να προσαρμοστούν ως ελπίδα αποφυγής και εξωτερική έκφανση της έλξης προς το αισθητικά τέλειο και ιδεώδες που ενυπάρχει κατά ιδεατό τρόπο στην αναπαλλοτρίωτη ψυχή του νέου.
Η υπεράσπιση της σχετικότητας σε κατά το δυνατό μεγαλύτερη σφαίρα γνώσης και αντίληψης σημαίνει για αυτόν που την υπερμάχεται και αναζητεί στην πράξη (και όχι με στείρα άρνηση) ότι διαθέτει συνείδηση ευθύνης για τον ρόλο του στην κοινωνία και προσωπικότητα αλλά και αυτοπεποίθηση, όταν πρόκειται για την αμφισβήτηση της κοινής αντίληψης για πράγματα που γίνονται αποδεκτά παραδοσιακά ως αντικειμενικά.

Πόλεμος και χρόνος

Πόλεμος και χρόνος

Κατάτμηση του χρόνου είναι φαινόμενο της εποχής μας και θα μπορούσε να θεωρηθεί όπλο αφενός της βιομηχανικής - εργοδοτικής (που οργάνωσε τον ανθρώπινο χρόνο σε εργατοώρες) αφετέρου της αστικής-φιλειρηνικής παράταξης. Οι άνθρωποι με το ρολόι στο χέρι να προλάβουν πλήθος υποχρεώσεων και αναγκών δεν συνειδητοποιούν την εναλλαγή των εποχών παρά περιστασιακά (όπως κατά τη λήψη αποφάσεων που σχετίζονται με το νοικοκυριό ή με τον προγραμματισμό διακοπών). Άλλοτε η έλευση του καλοκαιριού ήταν έναυσμα για την έναρξη πολεμικών συρράξεων που υποθάλπτονταν κατά τη χειμερία «νάρκη». Όσο περισσότερο κατατέμνεται ο χρόνος τόσο περισσότερο βρίσκει διέξοδο η ανάγκη του ανθρώπου για ψυχαγωγία σε πιο αναίμακτες διεξόδους. Τι πιο ενδεικτικό από τη διάδοση των ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Η μέθη της αλληλεξόντωσης είναι πλασματική, η καταιγιστική εναλλαγή των τεκταινομένων δεν αφήνει στην έντασή της τον παίκτη που καταναλίσκει τις πολεμοχαρείς του τάσεις να σκεφτεί και ωστόσο οδηγεί σε πλήρη απασχόληση τον ανθρώπινο νου και τον ανθρώπινο χρόνο συνάμα, αφού παρατηρούνται ήδη... "ανησυχητικά" φαινόμενα ανθρώπων που επί συναπτές μέρες αναλώνονται σ` αυτή την απασχόληση. Τι θα περίμενε άραγε κανείς από μια ξαφνική "ανάνηψη", σαν ένας άνθρωπος "εξεγείρεται" αναπάντεχα από την ενασχόληση αυτή; Η παύση, η έξοδος από την πλασματική και τόσο "απορροφητική" πραγματικότητα ποιων ενστίκτων απόρροια μπορεί να υποτεθεί ότι είναι;